• كارفرمايان هرگز وجود حق اعتصاب را في‌نفسه انكار نكرده‌اند: حق اعتصاب در بعضي از كشورها به رسميت شناخته شده است و در قوانين ملي و احكام دادگاه‌هاي ملي مباني خودشان را مي‌يابند.
  • كارفرمايان هميشه تأكيد كرده‌اند كه ماده 3 «كنوانسيون آزادي انجمن و حق سازماندهي»، شماره 87، شامل حق اعتصاب نيست، و حق اعتصاب را به صورت ضمني نيز به رسميت نمي‌شناسد. پشتيباني قوي براي اين نقطه‌ نظر را مي‌توان در پسزمينه‌ي اين كنوانسيون يافت كه در گزارش‌هاي آن زمان روشن مي‌شود كه «كنوانسيون پيشنهادي فقط به آزادي انجمن و نه به حق اعتصاب مربوط مي‌شود».
  • تفسير موسع از كنفوانسيون 87 كه شامل حق اعتصاب مي‌شود در طول زمان از سوي كميته‌ي كارشناسان كاربست كنواسيون‌ها و توصيه‌نامه‌هاي (كارشناسان) سازمان بين‌المللي كار صورت پذيرفته است.
  • بعد از مخالفت علني و مكرر با اين تفسير، كارفرمايان نگراني‌هاي خود نسبت به فقدان اختيار كارشناسان در تفسير يا «قانون‌گذاري» در مورد حقي را كه در كنوانسيون‌هاي سازمان بين‌المللي كار با صراحت تأمين نشده مطرح كردند. اين كنفرانس بين‌المللي كار با تركيب سه‌جانبه‌اش است كه اختيار اساسنامه‌اي براي تصويب استانداردهاي بين‌المللي كار را داراست (كنوانسيون‌ها يا توصيه‌نامه‌ها، ماده 19، بند يك از اساسنامه‌ي سازمان بين‌المللي كار).
  • از همين رو، با توجه به اهميت «پيمايش عمومي» [1] سال 2012، كه در آن كارشناسان نظرات خودشان را در مورد حق اعتصاب (مورد اختلاف) و مداليته‌هاي خاص اجراي آن را بيان كردند، كارفرمايان تصميم‌ گرفتندبا قدرت با چنين اقدامي در كميته‌ي كاربست استانداردهاي كنفرانس بين‌المللي كار مخالفت كنند.
  • در نتيجه، اين موضوع سابقه‌دار روز جمعه 15 ژوئيه 2012 به مديركل و هيأت مديره‌ي سازمان بين‌المللي كار ارجاع شد. هيأت مديره مشاوره‌ي غيررسمي سه‌جانبه براي تدارك يك مذاكره‌ي جامع كه در اجلاس آتي هيأت مديره در نوامبر 2012 برگزار خواهد شد به تصويب رساند.

دیدگاه‌ خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

اسکرول به بالا